Mijn zoon van zestien stond laatst in de keuken naar mijn magnesiumsupplement te kijken. “Welke vorm is dit?” vroeg hij. Ik zei dat het magnesiumoxide was. Hij keek me aan zoals alleen pubers dat kunnen. “Mam, oxide moet je echt niet nemen.” Vervolgens kreeg ik een complete uitleg over magnesiumvormen. Bisglycinaat was goed voor rust. Citraat voor energie. Tauraat voor je hersenen. En magnesiumoxide? Dat was volgens hem een beetje Kees. De jongen die vroeger als laatste werd gekozen bij gym, maar die inmiddels wel gewoon een stabiel rustig leven heeft. Ik moest lachen om die vergelijking, maar voelde tegelijkertijd ook lichte frustratie opkomen. Ik geef al twintig jaar voorlichting over vitamines en mineralen en nu stond mijn puberzoon mij in de keuken een complete magnesiumles te geven.
Toch zei hij precies wat tegenwoordig overal online staat. Iedere magnesiumvorm heeft inmiddels een eigen persoonlijkheid gekregen. Bisglycinaat is het type met een knotje op zijn hoofd dat ademhalingsoefeningen doet en zinnen zegt als “ik probeer meer in mijn lichaam te zakken”. Citraat staat om zes uur ’s ochtends op voor een Hyrox-training en drinkt elektrolyten uit een metalen fles. Tauraat draagt een beige coltrui, luistert podcasts over dopamine en noemt koffie “een enorme prikkel”. En magnesiumoxide is gewoon Kees. Kees drinkt filterkoffie, snapt niets van biohacking en vindt havercappuccino vooral veel gedoe. Terwijl het wetenschappelijke verhaal uiteindelijk een stuk minder spectaculair is dan internet doet vermoeden. Ja, sommige vormen worden waarschijnlijk iets beter opgenomen dan andere. Dat betekent nog niet dat iedere vorm ineens een compleet andere werking heeft. Uiteindelijk blijft magnesium vooral gewoon magnesium.
Het grappigste vond ik nog wel het rekensommetje. Want magnesiumoxide wordt inderdaad waarschijnlijk wat minder goed opgenomen dan bijvoorbeeld citraat. Maar vervolgens keek ik naar de prijs. Een goedkope oxide-tablet kost soms maar een kwart van een luxe magnesiumcapsule met woorden als “premium complex” op het etiket. Dus zelfs als je er iets minder van opneemt, kan het per opgenomen milligram magnesium uiteindelijk nog steeds behoorlijk gunstig uitpakken. Hoe langer ik daarover nadacht, hoe sympathieker Kees eigenlijk werd. Misschien niet de snelste, meest glanzende of meest instagramwaardige optie, maar hij doet gewoon wat hij moet doen. Zonder moeilijke naam. Zonder wellnessretraite. Zonder podcast over cortisol.
Het verbaast me wel hoe snel dit soort verhalen inmiddels als feiten rondgaan. Vroeger kwamen die claims vooral van supplementenmerken. Nu nemen TikTok, blogs en zelfs AI-overviews ze over alsof het wetenschappelijk vaststaat. Dat is het lastige van AI: als iets vaak genoeg online staat, klinkt het uiteindelijk steeds overtuigender. Dus als honderd websites zeggen dat magnesiumbisglycinaat speciaal is voor mentale rust, dan verschijnt dat uiteindelijk overal alsof het bewezen is. Terwijl de wetenschap vaak veel genuanceerder is.
Toen ik dit uiteindelijk allemaal aan mijn zoon uitlegde, bleef het even stil. “Dus het maakt eigenlijk niet uit?” vroeg hij. Voor het eerst die avond legde hij zijn telefoon weg. “Dus eigenlijk moet ik gewoon niet meteen het duurste potje kopen?” vroeg hij. Ik zei dat dat inderdaad een uitstekend begin was. Niet automatisch kiezen voor de hipste vorm met de mooiste marketing, maar gewoon kijken naar wat er echt bewezen is. En eerlijk gezegd hoop ik dat we nog wat meer mensen van de TikTok-generatie dat inzicht kunnen meegeven. I rest my Kees.
Suzan Tuinier is eigenaar van het Vitamine Informatiebureau en Nutrimedia. Ze schrijft en spreekt over vitamines en gezondheid op een nuchtere manier, met feiten als basis en zonder loze beloftes. Thuis heeft ze twee pubers, en tussendoor traint ze voor een halve triatlon.
